ဘုိးလဲးဗာ့ဗ္ဆိုတာ
လက္႐ွိျမန္မာနုိင္ငံ (အထူးသျဖင့္) စီးပြါးေရးၿမိဳ့ေတာ္
ရန္ကုန္ၿမိဳ့အတြင္း႐ွိ
ေမာ္ေတာ္ယာဥ္မ်ား
သြားလာလ်က္႐ွိသည့္ ကတၱရာလမ္းအေတာ္မ်ားမ်ားသည္
ေ႐ွးယခင္ကႏွစ္လမ္းသြားလမ္းမ်ားသာ
ျဖစ္ၾကၿပီး အလယ္တြင္ေဘး တစ္ဖက္
တစ္ခ်က္႐ွိလမ္းမ်ားႏွင့္
အ႐ြယ္တူ ပလက္ေဖါင္း ကာရံထားၿပီး အရိပ္ရအပင္ၾကီးမ်ား
ျဖင့္အုံဆိုင္းကာ လူမ်ားသြားလာႏုုုုုုူိင္သည့္ စၾကၤ့န္မ်ား႐ွိခဲ့ဖူးပါသည္။
ကြ်န္ေတာ္မွတ္မိသမ်ွ ျပန္ေျပာရလ်ွင္ ၈၈ လူထုအုံၾကြမွူၾကီးအျပီး
ယခင္
အစုိးရလက္ထက္ လမ္းတံတားမ်ားကုိေခတ္၏
လုိအပ္ခ်က္အရ အၿပိဳင္အဆိုင္ တုိးခ်ဲ့လာၾကရာ အဆုိပါ လမ္းမ်ားသည္လည္း တစ္စတစ္စ ေပ်ာက္ကြယ္လာခဲ့ရ
ေပေတာ့သည္။
ယေန႔အခ်ိန္တြင္ ထုိကဲ့သို႔ေသာလမ္းမ်ဳိးမွာ
အေတာ္ပင္႐ွားပါးသြားခဲ့ေလၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္လုိ ရန္ကုန္ေပါက္ ေလးဆယ္ေက်ာ္ လူလတ္ပုိင္းမ်ား
မွတ္မိၾကပါဦးမည္၊
ယခုအေခၚ ဦးခ်စ္ေမာင္
(ယခင္ ဂြတၱလစ္ - GoodLive) လမ္းမႀကီး၏ ေတာင္ဘက္ ေဘးပလက္ေဖါင္းဆုိလ်ွင္ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္
မတိုင္မီက လမ္းဆုံမွတ္တုိင္၊ ရန္ကင္းေစ်း (ယခုရန္ကင္းစင္တာ)ေရွ ႔မွတာေမြအဝိုင္း ငါးပြင့္ဆုိင္အထိ
တစ္ဖက္တြင္အက်ယ္၂၅ ေပခန္ ့႐ွိၿပီးအရိပ္ရအပင္ႀကီးမ်ား ျဖစ္ေသာ ေညာင္ပင္၊ ကုကၠဳိ၊ ပိေတာက္၊
ဗံဒါ စသည့္ သက္တမ္းရင့္ အပင္ႀကီးမ်ား ေဝဆာလ်က္ ႐ွိခဲ့ဖူးပါသည္။
ထုိလမ္းမႀကီးႏွင့္
တစ္ဆက္တည္းဟု ဆိုႏုုုိင္ေသာ ယခင္ မ႐ုိးဆန္း႐ုပ္႐ွင္႐ုံ
(ယခု MoonBakery) ေ႐ွ ႔မွ တာေမြ ေ႐ႊဗဟို႐ုပ္႐ွင္႐ုံ ေ႐ွ ႔ထိ၊
ထုိမွဆက္၍ ေက်ာက္
ေျမာင္းေစ်း၊ ထုိမွတစ္ဖန္ ယုဇနပလာဇာမီးပြိဳင့္၊ ထုိမွ ျမန္မာ့ဂုဏ္ရည္လမ္းစသည္ျဖင့္
တစ္ဆက္တည္းေသာလမ္းမ်ားသည္လူသြားစႀကၤ့န္ႏွင့္ေမာ္ေတာ္ကားလမ္းသီးသန္႔စီ
တည္ေဆာက္ထား ခဲ့ၾကသည္မ်ားကို လြမ္းဆြတ္မိေပေသးသည္။ အဆိုပါလမ္းမ်ား
သည္ လမ္းနံေဘးတစ္ဖက္္တစ္ခ်က္႐ွိ လူေနအိမ္မ်ားအေ႐ွ႔တြင္လည္းလူသြားစႀကၤ့န္
ပလက္ေဖါင္း႐ွိၿပီး လမ္း၏အလယ္တြင္လည္း ကတၱရာလမ္းႏွင့္ အရြယ္တူ
အလယ္
ကြ်န္းပလက္ေဖါင္းမ်ား အသီးသီး ႐ွိခဲ့ၾကေပသည္။ ထုိအလယ္ကြ်န္းမ်ားေပၚတြင္
သစ္ပင္ႀကီးငယ္တို႔ျဖင့္ အရိပ္ေကာင္းစြာရခဲ့ၾကဖူးပါသည္။
ခရာဇ္ႏွစ္
၁၉၇၀ ဝန္းက်င္မ်ားတြင္ စကၤာပူ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ မစၥတာလီကြမ္ယူးအ
လည္အပတ္လာေရာက္ၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ့၏ ၿမိဳ့တည္ေဆာက္ပုံကို ေလ့လာစဥ္က
ထိုလမ္းမ်ားကို ေသခ်ာစြာေလ့လာသြားမည္မွာ အေသအခ်ာပင္၊ အဘယ္ေၾကာင့္
ဆုိေသာ္ ယေန႔ စကၤာပူနုိင္ငံ တ၀ွမ္း႐ွိ တည္ေဆာက္ၿပီး တည္ေဆာက္ဆဲလမ္းမ်ား၏
၉၀% ေက်ာ္ေက်ာ္မွာ
ထိုပုံစံမ်ားအတိုင္း တည္ေဆာက္ၿပီးႏွင့္ တည္ေဆာက္လ်က္
႐ွိေနသည္ကို ယေန႔မ်က္ေမွာက္ျမင္ေတြ႔ရလ်က္ ႐ွိေနေပသည္။
